Een heel dagelijkse ervaring van non-dualiteit is wanneer je met iemand praat. Er is dan ‘iets‘ wat gemeenschappelijk is. Het is niet te benoemen en toch is dat er. Het is een herkenning van iets wat we allebei kennen. Tegelijkertijd zijn er de verschillen. Uiterlijk verschillen we, de gedachten zijn verschillend, het hele leven van de ander is anders dan dat van jou. De achtergrond: school, opvoeding, vrienden alles is voor iedereen anders.
Dus we kunnen niet spreken van alleen maar een eenheid. Maar ook niet van een tweeheid. Dat is non-dualiteit. In het sanskriet heet het: advaita. Dat betekent Niet Tweeheid: er is geen totale eenheid maar ook geen gescheidenheid. Alles gaat samen. Het is datgene wat ons verbindt als herkenning van iets gemeenschappelijks. Als je je ogen dicht doet als je samen met een goede vriend bent is dat er, ervaar het zelf maar. In dit gemeenschappelijke is er geen scheiding met de ander. Hetzelfde kunnen we ervaren met alles in de wereld.
Vanuit deze zelfbeleving is dit project voor de jongeren ontstaan, het zit er volkomen in verweven. Je geeft de lessen aan jongeren niet voor de jeugd alleen, je bent die jeugd ook zelf. Iedereen herkent ‘ jong-zijn.‘ Wanneer je op je knieën met een klein kind speelt, is er geen scheiding: je bent dat kind toch ook zelf! |
